Ouders overtuigen

Moeite om je ouders te overtuigen van een studie/job in de gezondheidszorg?

Ouders van beton

Wat bezielt hen toch? Het lijkt of al je nobele argumenten geen vat hebben op je ouders. Dat je als zorgverlener iets goeds doet voor de maatschappij, dat je dienstbaar bent, dat je behalve je deskundigheid ook menselijke warmte kan schenken aan patienten, dat kan hen allemaal precies geen barst schelen. Menselijk contact, idealen, dromen, een zinvol beroep kiezen, geluk en arbeidsvreugde,... je ouders blijven er oost-indisch doof voor. Wij weten waarom. Niet omdat jij hen koud laat, integendeel. Ze hebben het waarschijnlijk goed met je voor. Ze willen dat je later een goeie, vaste job vindt. Een job in een stabiele werkomgeving en met een loon waar je comfortabel kan van leven zonder als een galeislaaf te moeten werken. Zo zijn ouders nu eenmaal: voeten op de grond. Welnu, je kan hen absoluut gerust stellen. 100% van alle afgestudeerden vindt binnen het jaar werk. Om nog maar te zwijgen van de soepele uren en de talrijke bijscholingsmogelijkheden. Geef toe: zelf de koppigste ouders bezwijken voor zoveel nuchtere argumenten.

SpoedopnameSpeciaal voor jongens

"Zorgverlener? Maar dat is toch voor meisjes!" Hoor je je vader het al zeggen? Hij heeft net niet het woord "mietjes" uitgesproken. Wat hij misschien niet weet, is dat ze daar in de Brusselse zorgsector best wat mannelijk - pardonneer ons het woord - "bloed" kunnen gebruiken. Mannen en vrouwen zijn nu eenmaal complementair. Sommige patiënten zijn bijvoorbeeld beter op hun gemak bij een vrouwelijke zorgverlener, anderen bij een man. Zo is dat nu eenmaal. En dan zwijgen we nog maar van al dat vrouwelijk schoon dat je "collega" mag noemen. Als dat geen extra motief is om je ouders over de schreef te halen! En als dat allemaal niet lukt, hebben we nog de volgende tip. Je stapt op je vader toe en zegt hem: "Papa, ik twijfel nog tussen drie studies, en jij mag voor mij kiezen: balletdanser, nagelstylist of verpleger..." Wedden dat de buit binnen is?

Lachen geblazen

Zorgverleners werken non-stop in een sombere, grijze atmosfeer, omringd door van pijn kreunende en kronkelende zieke mensen. Ze gaan gebukt onder de miserie van anderen en worden elke seconde van de dag belaagd door depressieve gedachten. Kommer en kwel is het lot van iedereen die zo gek is om in de zorgsector te werken... Benadert dit zowat het beeld dat je ouders hebben van een job in de Brusselse zorgsector? Stuur hen dan drie weken op lichttherapie in Noorwegen of... zeg hen het volgende: in weinig andere jobs is humor zo belangrijk en alom aanwezig als in de zorgsector. De meeste patienten vragen niet liever dan dat er eens gelachen wordt. Lachen is gezond en maakt gezond. Of verzacht de miserie. Zieke, zelfs doodzieke mensen hebben meer aan medelachen dan aan medelijden. Ook tussen zorgverleners is humor nooit ver weg. Ga met je ouders maar eens een kijkje nemen in het lokaal van bijvoorbeeld de verpleegkundigen in een Brussels hospitaal. Zie je de pralines staan? Waarschijnlijk een attentie van een patiënt: een bedankje voor de goede zorgen, de babbels, de warmte. Of misschien zijn de verpleegkundigen net aan het pauzeren, bij een kop koffie. Merk je de positieve sfeer, het licht in hun ogen, de levenslust in hun stem? Neen, hier werken is geen kommer en kwel. Dit is een job waar je duidelijk plezier aan beleeft.